Beste lezers van Cinemaestro,

Voortaan zal de auteur dezes bloggen op:

Like The Cast Of A Fellini Movie

Wij hopen u, jou en jullie daar weer te zien. Dit domein blijft bewaard als archief van alle prachtige hersenspinsels die sinds september 2007 op het wereldwijde web zijn verschenen.

Bedankt voor uw aanwezigheid en trouw, en graag tot op de nieuwe weblog,

Jordi

- Grote Ontwikkelingen een minpunt: Turkse maffia, rechtszaak Ovens BV
- Ook: Kim, net als Philip Seymour Hoffman, te duidelijk ‘niet zuiver’: ze wordt zelfs vervelend als ze Deniz zo blijft pushen
- wel heel mooi: Carine Crutzen en omgaan met het feit dat je man je schoondochter bezwangerd heeft, gevangen tussen haat/afkeer en liefde; paranoia van Lineke Rijxman; spanningen tussen Carine en Sylvia Hoeks, die steeds meer ontspoort; tragische liefde van Sylvia voor Tim Zweije; conflicten Carine en Mark Rietman; spanningen tussen Wannie de Wijn en Jochum Ten Haaf.
- net als Twin Peaks: teveel willen, soms ontsporen
- aflevering 14 maart: briljant, fantastisch einde, perfect op kleine schaal, hulde voor Carine
- tweede aflevering: de door-merg-en-been-scheurende hartenkreet van Lineke: WOW.
- aflevering 14 maart: prachtig als Carine hoort dat Mark R de vader is, dan de muziek, en de beelden van zwangere Eva van de Wijdeven met haar moeder;
- Turkse maffia is stom
- altijd hebben de Boedzanders ruzie met het recht gehad; problemen worden niet opgelost in de rechtbank
- Tygo Gernandt als crimineel? Daar was het wel heel stom, want toen werd de ontwikkeling gewoon te knullig.

"Why so serious?"

Goedendag! En welkom bij Cinemaestro, de filmweblog. Van en voor echte filmliefhebbers.

Wat is Cinemaestro, vraag je je wellicht af. Welnu, daar kan ik duidelijk over zijn. Het is niet zo megalomaan en Icarisch als de titel doet vermoeden. Het is niet een sinister undergroundclubje van een Italiaanse sekte à la Eyes Wide Shut (vraag Tom en Nic maar). Het is niet een elitair gezelschap voor onontdekte klassieke muziekstukken. Het is geen anarchistische warboel – dan zou het immers Sinemaestro, met een s, zijn. Het is niet uitsluitend het één of het ander. Het beperkt zich tot het grenzeloze. Het heeft een mening.

Maar most of all is het de plek, de Japanse stenentuin, de westernsteppe, het onmetelijke heelal, waarin een gepassioneerde filmstudent en aspirant-filmmaker zijn hart wil luchten over allerlei zaken. Natuurlijk in de eerste plaats over het mooiste medium dat binnen ons Melkwegstelsel ontwikkeld is: film. Maar mocht er iets te melden zijn over televisie, nieuwe media, cultuur, religie, politiek, wetenschap, of de maatschappij an sich, dan zal dat hier zeker niet verborgen gehouden worden.

Wees welkom om meningen te delen, in peilingen te stemmen, het volledig oneens met me te zijn, me te wijzen op interessante andere zaken, of wat dan ook. Kijk rond, houd je ogen open, want er is zoveel between the lines.

Voor meer contactinformatie: zie mijn Auteurspagina, rechtsonder in het menu. Enjoy!

"My one regret in life,

is that I’m not someone else." (Woody Allen)

Lees verder →

De week van het winnen van het Off Screen Filmfestival met Het perron had meer aangename verrassingen in zich. Zo kwam ik op een ochtend mijn favoriete Nederlandse actrice, Carine Crutzen, tegen in de trein! Een gesprekje, een uitwisseling van namen, een goed humeur – en ik ben druk bezig met een scenario speciaal voor haar
Maar dat was niet het enige: op de dag van het filmfestival had ik een heus interview met het Haarlems Dagblad (en daarmee de IJmuider Courant en het Haarlemmermeerse Dingetje). En ondanks dat ze overgenomen worden door de Tele-fricking-graaf, ben ik erg blij met het resultaat. Klik voor vergroting!

(c) Haarlems Dagblad / HD Media / Caitlin Meyer.
Foto (c) United Photos / Matty van Wijnbergen.

Driewerf hoera, hulde, proficiat en staande ovaties bovendien!
Het meesterlijke negende seizoen van het onwaarschijnlijk sterke Wie is… de Mol? is vanavond ten einde gekomen, in een zinderende en vooral heerlijk hilarische ontknoping. En wat bleek?

JON IS DE MOL.

Complimenten voor de prachtige manier waarop de altijd aimabele Van Eerd iedereen – op Viviënne van den Assem na, die met 22.650 euro nóg zonniger in het leven staat – voortdurend om de tuin heeft geleid. De heerlijk achterbakse arrogantie waarmee Van Eerd vanavond backstage sprak over hoe mooi ‘die sukkels’ op zijn streken insprongen, is fenomenaal. Een bijzondere Mol, en een prachtige prestatie. Ook een pluim naar verliezer Anniek Pheifer, die heel slim een Molrol heeft geveinsd, en zich bijzonder kranig staande heeft gehouden, tot op bijna het allerlaatste moment. De überenthousiaste, stralende spring-in-’t-veld Viviënne heeft het nét iets beter gedaan, en is de – absoluut verdiende – winnaar van dit negende seizoen.

Met die ontknopingen eindigt ook een periode van onbeschaamde obsessie, fundamentalistisch fanatisme en opperste opwinding. Direct gevolg is dat mijn televisie nu nóg minder vaak aangaat, aangezien het beste wat de Nederlandse tv ons te bieden heeft voorlopig tot een einde is gekomen.

Ik heb genoten. En ik heb op de valreep toch een beetje gelijk gehad…

Tot volgend jaar bij het tiende – en volgens presentator Pieter-Jan Hagens ‘zeer speciale’ – seizoen van Wie is… de Mol?.

Oké. Oké.
Ik ben eruit.

Voordat morgen alle hysterie losbarst in de finale van Wie is… de Mol?, het enige programma waarvoor de nog niet afgestompte Nederlandse televisieconsument thuis behoort te blijven, doe ik toch nog een gooi naar de mogelijke oplossing – ook al heeft mijn alles-op-allesverdenking van Viviënne zich niet bepaald uitbetaald.

Ik kies voor de speler die nu opnieuw in de peilingen niet als hoofdverdachte naar voren komt.
Ik kies degene die het héél knap heeft gespeeld als deze daadwerkelijk de Mol is.
Ik kies voor degene met briljante gelaatstrekken, als was hij een levend Grieks tragediemasker.
Ik kies voor degene waarvan ik heel erg hoop dat deze de Mol is.

Ik kies voor Jon van Eerd.

Ja.

‘Ik ben gered door
Cannes.’

Niet zonder bittere ondertoon deelde regisseuse Nanouk Leopold (Îles flottantes, 2001) het Parool mee
hoe zij in de steek gelaten was door het Nederlands Fonds voor de Film en
vervolgens in de liefhebbende armen van het prestigieuze, Franse filmfestival was
beland (Van der Burg 2005). Olivier Père, de directeur van het Filmfestival van
Cannes, was namelijk zeer verheugd over Leopolds rolprent Guernsey (2005): ‘Hij vergeleek haar film met het werk van
Antonioni en hij had gezien dat de psychologie van Guernsey niet in de personages zit, maar in de mise-en-scène’
(Blokker 2005).

Lees verder →

Jawel, jawel, het moest er een keer van komen: ik zit er finaal naast met het razendspannende 2009-seizoen van Wie is… de Mol?. Ruim een kwartier geleden heb ik kunnen aanschouwen hoe mijn hoofdverdachte, Viviënne van den Assem, door presentator Pieter-Jan Hagens apart werd genomen… om vervolgens gefeliciteerd te worden als de winnaar van dit seizoen! En, eerlijk gezegd, vond ik ‘Viv’ zowel een Mol als een winnaar. Ze heeft er hard voor gestreden, en kan zich met recht een van de beste kandidaten in de Molgeschiedenis noemen.

Nu rijst alleen de vraag, opnieuw: WIE IS DAN DIE MOL?! Hoewel het onderbuikgevoel, wat ik nu al helemaal niet meer kan vertrouwen, mij doet neigen naar Jon van Eerd, attendeerde een vriendin (Eline, bedankt) mij erop dat Dennis Storm eerder was afgevallen na gestemd te hebben op… jawel, Jon.

Dus is het dan toch Anniek Pheifer? Alles wijst erop, hoewel ik in dat geval van mening ben dat ze misschien iets te opzichtig is geweest als Mol. Maar ach, dat heeft me wel om de tuin geleid; "Ach, die is zó opvallend aan het mollen, zij is het toch niet…"

Hoe de uitkomst ook zal zijn, feit blijft dat dit seizoen van Wie is… de Mol? bijzonder sterk was, en dat ik zelden zo vaak in de loop van de serie op het verkeerde been ben gezet. En daarbij wil ik nu heel graag een keer naar Jordanië! Wellicht als Mol…?